تقدیم به آزادیخواهان راستین میهنم که در حصار بلند محاسبات

ومعادلات بین الدول سرمایه ، ازتلاش وامید بازنمی ایستند .

خطــاب بـی عتــاب

رحمان کریمی

سینه باغ وطن پر شده از داغ و محن

ای خلایق زچه رو طاقت هر زاغ و زغن

باد طاعون به جنون ، کشتن گل کرده هدف

گل پرستان به چه دل جانب هر دشت و دمن

سوز پرپر شدن گل به گلزار شما ای مردم

ناله افکنده به هرلاله و هرسرو و سمن

خویش بخشان شما تا به سردارگذشتند زجان

تا به کی فرصت اشرار دراین دور زمن

این جوانان وطن را مگذارید به میدان تنها

تا به کی در گذرند بهر شما از سر و تن

لقمه یی نان و چند کاسه خون در سفره

سهمتان این است از خاک زرانبار وطن ؟

تیز و پرشور و شرر، نعره زنان رقص کنان

سیل و توفان بشوید درکندن این خصم کهن

خشم رحمان از آیینهً مهر دل اوست ای یاران

که گرفتست غبار غم تنهایی احرار وطن

10 فوریه 2011

نگارنده سال های زیادی ست که از اشکال کلاسیک فاصله گرفته مگربه گهگاه به ضرورت . اما درهرحال از تبار

سنت شکنان بدعت گذار است حتا درفرم های عروضی .

طرفین ، یعنی مظلمه سخت سادیستی حاکم برایران و مظلمه سوداگران سودپرور جهان ؛ هنوزفاجعه عظیم فراگیررا در سیاست اتحاد وانتقاد به نشست و برخاست های بی حاصل سپری می کنند . ما صدای آن اتفاق شوم درراه را همواره فریاد کرده و می کنیم . رشیدترین فرزندان ایران زمین با ایثار جان خود این فریاد های حق را جاودانه و تاریخی می کنند . شعر زیر با یاد و ادای احترامی ست به علی صارمی ، محمد آقایی ، جعفرکاظمی و تمامی شهدای راه آزادی .

عاشق جانفشان خلق ، فراز دار می رود ، به پیش یار می رود

رحمان کریمی

سحرگه ست و مرغ حق

میان گزمه های حق کـُشان

خواب بی خیال خرگوشان

به پای دار می رود

فراز دار می رود

به پیش یار می رود .

سحرگهان اگر که خامش است

صدای طبل و هرچه سنج

نعره زنان سفیر عشق ، غریق عشق

به پای دار می رود

فراز دار می رود

به پیش یار می رود .

سحرگهان و بی گهان

اگر چه خفته اند غافلان

برای رنج و درد توست هموطن !

که شیر ما ، دلیر ما

هلهله افکن و سبک

به پای دار می رود

فراز دار می رود

به پیش یار می رود .

غلغله افکن سحر

تاج شرف به روی سر

نامه رسان شهر عشق

اشرف همچو نهر عشق

به پای دار می رود

فراز دار می رود

به پیش یار می رود .

عاشق عاشقان ببین

عارف عارفان ببین

خالص خالصان ببین

نعره زنان و بی دریغ

به پای دار می رود

فراز دار می رود

به پیش یار می رود .

گرد جهان سفر کنید

بی خبران خبر کنید

مسیح دیگری زما

بشیر دیگری زما

به پای دار می رود

فراز دار می رود

به پیش یار می رود .

24 ژانویه 2011

دوربین هایتان را بکارید تا ببینید دماغه خلیج خون و نفت و اسلحه را

رحمان کریمی

ای نیم خفتگان و نیم بیداران آرامشهرهای متمدن غرب !

حیرت مکنید از تجمع ما درامنیت معابر و میادین آسوده خویشتن

اینجا که ما ایستاده ایم در یخبندان خلوتگاه سرد

صدای به بند کشیدگان ایرانیم

فریاد شهیدان و شکنجه شدگان ملتی

اینجا انعکاس نعره های پرصلابت « علی صارمی » ست

تا عروج بر چوبه دار ویک آسمان ستارگان .

یاران من به هر فصل و وقت و فرصتی

آنقدر ایستاده اند به فریاد اشرفی

کامروز می بینمتان که دیگر نتوانید از کنار حماسه ها و فاجعه های مشرق زمین

بی فلش دور بینی ، بی تفاوت بگذرید .

آری هر چوبه دار ، تولدی ست وهر فلش ، جرقه یی

در مغز .

هرچه قهرمانان را برخاک می افکنند

هرچه بر « اشرف » سخت تر می گیرند

صدای مقاومت و پیام پرعصیان خلق ما

جهانگیرتر می شود .

ای عابران لحظه های توقفی کوتاه به کنجکاوی !

دوربین هایتان را بکارید براین جمع هلهله

ما از ایران می آییم ، از سرزمینی که شعرآفرینانش

در زندان ها و پای چوبه های دار هستند

و شاعران بی شمارش * ، بافندگان واژگان و از شدت فروتنی

بسی مغرور و سربلند .

کوچک ترین منم که در شعر و شعار قهرمانان بی همتای میهنم

درمانده ام به عجز واژگان وهرچه سرودن ازآن خویش .

ای عابران دوربین بر دوش توریست و غیرتوریست !

این جمع خون دل خوردگان به سال های سخت ناباور

از تبارخاموشان نیستند .

غلیان سوزان بسی ستم ها را برلب دارند و فقط گوشه یی از آنهمه انبوه

فریاد می کنند .

گام می کنند و خفتگان و بی خبران این سیاره را مگر بیدار .

این جمع ، جمعیت دل پریشانی ایران است

دوربین هایتان را بکارید تا ببینید

دماغه خلیج خون و نفت و اسلحه را .

پنجشنبه نهم دیماه 1389

* نگارنده با عنوان « آن بیشماران » شعرواره یی یازده سال پیش درشماره 482 نشریه وزین مجاهد بچاپ رساندم . همچنانچه بیاد می آورم که ترکیب زیبا و پرمعنا « قرارگاه بی قراران » برای شهراشرف ساخته هنرمند و نویسنده صاحب سبک ناهید همت آبادی بود که بخوبی جاافتاد . درهرحال مأخذی در دسترس ندارم تا بدانم قدمت واژه مرکب بیشماران ازدیگری هست یا نه ؟ هرچه هست درانبوه تولیدات اهل ادب ، نه چیز بخصوصی ست ونه نوبری . فقط مانده بودم که آن را دراین شعر درگیومه بگذارم یا نه .

علی صارمی قهرمان شهید مجاهد خلق هم رفت ، مگر به روزی خوش غیرتان سکاندار جهان هم

از رو بروند

درکتاب مقدس بخش عهد عتیق ( تورات ) آمده است که : « و خدا انسان آفرید ، کلمه آفرید » . البته این آفریدگار شیطان هم با کلمات و اعمال پیش از انسان آفریده بود و بدین دلیل بود که تاریخ حیات بشری ، عرصه نبرد همه جانبه این دو ضد شد . نبرد اهورامزدا با اهریمن ، نبرد انسان راستین متکامل با شیطان ، نبرد عدالت با بی عدالتی ، نبرد آزادی با استبداد ، نبرد مبارزان راه حق با ناحق و جمیع مدافعان و جیره خواران و تسلیم طلبان و تئوری بافان آن . نکته قابل ملاحظه اینکه کلمات مورد استفاده این دوسپاه متخاصم بوده و هست . واژگان مثل هوا برای حق طلبان و حق کشان قابل تنفس و استفاده است . به ویژه دراین زمانه که مبارزه با ابزار کلمات بدون عمل و بـُرد حرکتی ، کارایی نخواهد داشت . مستبدان مدعی آزادی و آزادیخواهی و حق طلبی و حق به جانبی هستند و آزادیخواهان و مبارزان راستین ضد استبداد هم که همین می گویند . اگر فقط پای گفتن و مصرف کلمات باشد میان این دو متضاد حد و مرزی برای تمیز و تشخیص باقی نمی ماند . عمل هست که می تواند ادعا را توضیح و توجیه کرده و به اثبات برساند . باید بی تعارف ومجامله گفت انسان امروز به ویژه واز جمله ملت ما از حرف و حرف و حرف خسته و بیزار شده اند . دیگر نه شاعران دم مسیحایی دارند ونه نویسندگان و گویندگان . درعرصه سیاسی به عمل ونوع عمل و میزان آن نگاه می کنند . مجاهدین خلق ایران اکنون از پی سال های متمادی سمپاشی و قلب حقایق اوباش فاشیست های حاکم و حامیان ریز و درشت خودی و غیرخودی ، چنان از کوره گدازان عمل و ایثار وایستادگی سرافراز قد برافراشته اند که روز به روز پایگاه مستحکم تر مردمی پیدا می کنند . مجاهدین و مبارزان جان برکف ایران قربانی های بسیار درراه رهایی مردم داده اند . سال های قتل عام همراه با سکوت جهانی و بی خبری مردم ، آنان را نه تنها دلسرد و نومید نکرد که به استواری و عزم و جزم شان نیز افزود . قهرمان شهید اخیر علی صارمی یادگار وجلوه زنده یی از مجاهدانی بود که از پی بیست و چهارسال اسارت استبداد تا آخرین نفس ایستاد و به ایستادن خواند و خطاب به مردم خود گفت که مقاومت ایران به همراهی و کمک شما نیازمند است . علی صارمی در سن شصت ودو سالگی درچنگال خونریز مخوف ترین استبداد تاریخ بشری ، تجسم زنده امید به فردای پیروزی اهورا بر اهریمن بود . پیش از آنکه حلقه طناب برگردن مردانه اش بیاندازند ، اوپشت مرگ را با شجاعت وهیبت و قدرت ایمانی و انسانی خود به خاک آورده بود . کسی که درنبرد رهایی بخش از مرگ نهراسد از چه کس ممکن است بترسد ؟ از هیچکس . اگر ترسی باشد از احتمال ضعف و زبونی نشان دادن است ، تسلیم دشمن شدن است . او معلم بود اما بعنوان شاگرد بس ممتاز کلاس آزمون تاریخی به تاریخ پیوست . روانش شاد و نامش جاودان باد .

فرشته و رحمان کریمی

29 دسامبر 2010

اشرفی نامه ( 2 ) *

دگـر بـاره بـا جـام پـر جـوش و خــروش اشــرفـی

رحمان کریمی

زمین بایر پیرم

لهیب تشنگی بر لب

شراب ارغوان گیرم

ز غـُلغـُل خـُمخانه های اشرفی

امشب .

خوش مرام ِ خوش گفتار ، ای رفیق من !

مکن چنان که برکشم واژه ها به آتش خشم

بریز و سیرابم کن از آن سیراب های

صدر مجلس رزم .

دلم گرفته و سرریز صبرو طاقت شد

نشان خط صداقت بر بوم میهنم چه کم آمد

اگر نبود آتشدان غوغاییان اشرفی

اگر نبود شراره های صفا و وفا

می رفتم به فریاد تا بام به بام کاخ سرمایه .

شرابه یی از شلالهٌ خیزابی موج بر موج یارانم ده

تا مددکار شوم هرکه را توان برخاستن نیست .

آنقدر نعره برکشم و عریان شوم از هرچه عاریه

که برخیزند ز گور خود نسل بر نسل خاموش رفتگان .

اگر دریغ کنی به خست یا به کاهلی و بی میلی

چنان فغان برآورم از جگرگاه سوخته ام به حکم نیاز

که بشکند هرچه دیواره های عایق سپید خطا نقش جهان فریب .

جار و جیغ این پیر بلند مکن !

بریزش یکی جام دیگر از آن اشرفی .

اهل ریا مباش ، با راستان ؛ راست گوی

هواخواه نام و اعتبار خویشتنی یا هوادار غوغاگران اشرفی ؟

به چابکدستی تو دانم که کدامینی به راستی

بریز و دلیر بریز آتش بی تاب جان خود

بر صفحهٌ سیاه روزگار زشت

چونان که می ریزند عرق ذلت و خفت و نکبت از جوارح جانیان تبهکار

قهرمانان بی مثال اشرفی .

در آسمان بسی ستاره است

الماسگون و چشمک زن و شعرآفرین

اما بگو که در سرزمین ما ، در پهنهٌ جهان

امروزه چندین ستاره است ؟

بریز و شماره کن ، شماره کن و بریز

بریز و از هرچه من و من آزادم کن .

شب از نیمه گذشت و هنوز خـُمار خمارم

سحر نرسیده ، می کوبد به سینه

این دل چموش کم حوصله ام

اگر تورا نیست خستی چو طبع این زمانه بد

بریز و شوقمرگم کن !

مترس و بریز ، بریز و مترس

تا صبح ظفرنمون آزادی

بریز ، بریز ، بریز

از « جام جهانمای » اشرفی

بریز .

12 دسامبر 2010

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

*اشرفی نامه ( 1 ) با عنوان « بریز ، از جام اشرفی بریز » به سال 1386 شمسی در شماره 864 نشریه وزین و گرامی « مجاهد » به چاپ رسید .

اشـــرف ، حماســه یی عظیـم در فقـدان عصـر حماسـه سـازان جهـان

رحمان کریمی

امروزه موضوع مقاومت شهر اشرف قهرمان درفاز سیاسی – انسانی ( حقوق بشر ) جهانگیر واز جمله مسایل عمده بین الملل می باشد ، به ویژه درخاورمیانه و مشخصاً عراق . ایران را نگفتم چون اشرف به طورمستقیم و بی واسطه دراین رابطه با یک رسالت بی نظیر تاریخی قد برافراشته است ، هم برای رژیم اوباش فاشیستی ملا – پاسدار حاکم و هم مردم به تنگ آمده و عاصی ایران به صورت یک شاخص و مظهر درآمده است . برای مردم و آزادیخواهان مبارز ، به عنوان مرکز ثقل امید و انتظار وبرای رژیم ؛ تجسم عینی مرگ تدریجی نظام نکبت بار ولایت سفاکان و سفیهان . حول قهرمانشهر ایرانشهر اشرف ، قلم و بیان به فراوانی بکار رفته است . مخالفان « وتنی !» و خارجی بس اندک و ناچیز و ضد ارزش و موافقان و مدافعان ، اکثریتی چشمگیر و تأثیرگذار و همواره درصحنه . از دید یک تقسیم بندی و صف آرایی کلی ، مخالفان و لغزخوانان و ژاژخایان چه بخواهند و چه نخواهند در طیف پلشت ، ننگین و رسوای رژیم قرار می گیرند گیرم در ارتباط یا بی ارتباط ، با مزد و مواجب یا بی مزد و مواجب . موافقان و مدافعان اشرف در صفوف متشکل مقاومت و نیز بشردوستان متعهد جهان قرار دارند . سکوت کنندگان دراین میان درکجا ایستاده اند ؟ ما نمی گوییم ، رژیم یعنی دشمن مشترک با زبان بی زبانی می گوید که : سکوت موجب رضایت خاطر اوست . وزارت بد نام اطلاعات ، سازمان فرهنگ اسلامی ، وزارت ارشاد ، رادیو – تلویزیون و صدها شبکه های مرئی ونا مرئی رژیم در خارج کشور سال هاست که جذب عناصر و گروه ها چه مستقیم و چه غیرمستقیم در برنامه پرسرمایه خود دارد . لازم نیست که یک گروه را یکجا خریداری کند . کافی ست عناصری مؤثر را عضوگیری کند تا آن گروه به کبریت بی خطر مبدل شده و به کاغذبازی و چانه گرمی ایام مبارزه ! را سپری کنند . خنثی سازی هم از جمله برنامه های مورد هدف رژیم می باشد . بنابراین آن هنگام که باید بدوراز اختلافات مسلکی و حب و بغض ها براساس ابتدایی ترین اصول بشری به دفاع و اعتراض نسبت به گروه مورد ستم قرارگرفته دیگر برآمد ، سکوت آبی ست که لاجرم به آسیاب رژیم ریخته خواهد شد . چگونه می توان ادعای مبارزه داشت و از سرنوشت مبارزان دیگر غافل ماند ؟ چگونه ممکن است کسی خود را دموکرات و آزادیخواه بداند و دربرابر جنایات رژیم و دست نشاندگان آن درعراق سکوت کند ؟ درقانون جنگل آدمکشان تروریست پرور حاکم ، مجاهد بودن گناهی ست کبیره که حد اقل سزا شکنجه و مرگ حتمی ست . نکند خانم ها و آقایان مبارز و دموکرات دوآتشه کنجد زده فرد اعلا ، رعایت و حمایت از حقوق بشر هر دیارالبشری حتی اگر مرتکب جرایمی هم شده باشد وظیفه خود می دانند به شرط آنکه مجاهد خلق نباشد ، نکند مجاهد خلق بودن آنهم از نوع فاخر و درخشان آن چون اشرفیان قهرمان ، همان گناه کبیره است . امروز اشرف قهرمان به یمن مقاومت و پایداری بی نظیر خود با هدایت صادق ترین رهبران در چنان قله رفیعی از سرفرازی و حق و حقیقت ایستاده است که خیل بشردوستان جهان را به حمایت درکنار خود دارد . چنان آوازه پایداری بی دریغش « داستان بر سر هر بازاری » شده است که نیازی به امثال مخلص نداشته باشد . نکته مورد بحث امتحان اصالت و صداقت پس دادن است در کوره آزمون امروز . هرکه به دفاع از اشرف برخیزد در حقیقت از شرف و اعتبار انسانی و مبارزاتی خود دفاع کرده است . کسی نمی گوید فلانی یا بهمان گروه هوادار مجاهدین خلق شده است . اگر بگویند ، می گویند مردانگی کرده است ، انصاف نشان داده است . شیراوژن زنی اشرفی مبتلا به سرطان است . مزدوران عراقی که دستشان به خون یاران او تا مرفق آلوده است نمی گذارند که با یک مترجم اشرفی به بیمارستان برود . قاتلان می خواهند او را تنها بردارند و ببرند و یحتمل تحویل رژیم دهند و بگویند او خودش داوطلب رفتن به ایران شد . آزموده را آزمودن خطاست . اینان که مسلح دراشرفند گوش به فرمان مالکی مزدور و خامنه یی جنایتکار هستند . ما شاهد بشردوستان جهان از اروپایی و آمریکایی تا عرب و غیرعرب بوده و هستیم . اما می پرسیم که بشردوستان یقه چاک و کف برلب آورده « وطنی ؟ » کجا هستند ؟ اگر جناح غالب ولایت فقیه فضیح یک بلندگو برسردر خانه امیر سبزی فروشان نصب کند و مزاحم آسایش آن لیدر شجاع و بی باک و جان برکف !! و خانواده محترم او گردد ، چه قشقرقی از واحقوق بشرا در خارج راه خواهند انداخت که آن سرش نا پیدا . ولی مبارزان اشرفی ؟ بگذریم .

مقاومت شهر اشرف قهرمان ، صدای رسای یک تاریخ به زندان افتاده ، شکنجه شده ، تیرباران و حلق آویز شده ، یک تاریخ سراسر ستم دیده ، گرسنگی کشیده ، بی خانمان ، کارتن خواب ، آواره و تحت تعقیب است . اشرف صدای انتقام خلق است ، صدای مظلومان ، صدای صدا در گلو خفته شدگان است . اشرف تجسم عینی و زنده و پردینامیک نسل جوانی ست که می رود تا زنجیرهای اسارت و بندگی را بگسلد و آزادی را از حلقوم دیو صفتان حاکم بیرون بکشد . اشرف را بنا به موازین ادبی همچون تمثیل ، سمبل و تشبیه و استعاره بنا نشده است . اشرف فقط اشرف است یعنی شرف انسانی ، غیرت و همت و ایثار خالص انسانی . اشرفیان نه رستم اند نه گیو و توس و نوذر ، اشرفیان نه پرنده اند نه عقاب نه شاهین و باز . اشرفیان ، پولاد های در کوره انقلاب ایدئولوژیک مریم و مسعود آبدیده شده اند . اشرف میتولوژی نیست ، واقعیت درخشان قابل حس و لمس است . عقاب هم که باشی ، شکارچیان می توانند تو را شکار کرده و دست آموز کنند . شیرو پلنگ هم که باشی می توانند در سیرک ها به نمایشت بگذارند . اما این اشرفیانند که امروز با سربلندی ضعف و زبونی یک رژیم فاشیستی تا بن دندان مسلح را به نمایش جهانیان گذاشته اند . و چنین است که می گویم اشرفیان قهرمان فرزندان صدیق و خلف مریم و مسعودند . بی هیچ مداهنه و مبالغه ، نگارنده در هفتاد و چهارسالگی سن خود در برابر کم سن و سال ترین اشرفی ، فرزند کوچک نوآموزی بیش نیستم . از آنان درس هایی گرفته و می گیرم که حتا به قول ویکتورهوگو آموزگار روزگار هم به من نیاموخته است . پدر بزرگم اما فرزند صغیر اشرف قهرمان . اینک صدای عزیزان رزمنده ما تا به کنگره آمریکا و وزارت خارجه و پنتاگون و بناگزیر کاخ سفید هم رسیده است . ولوله یی دیپلوماسی غرب را فرا گرفته . هنگام است که اشرف شاهد پیروزی حاصل از پایداری های خود باشد . ما هواداران مقاومت سرفراز ایران و اشرف قهرمان ، یک جشن بزرگ به خود بدهکاریم .

رحمان کریمی

اگــر گشـاد دستـی مـرگـم امـان دهــد

خونابه یی سوزان

و کورسوی چراغی نیم مرده

در باد .

در خیابان های سرد پاییزی

سرزمین بومی خواب من

از صدای تازیانهٌ تـُندر

بر گـُرده مِه و اشباح

برمی آشوبد .

من چگونه قامت به آفتاب بردارم

در سرزمینی که خورشیدش ،

زندانی همیشه است

و سقف ابراندودش

چونان آوار پرشتاب عمر

پیوسته در کار ریختن .

در شمایان می بینم

ای پاکیزه راستان پاکباز صدیق اشرفی

گرمای آن آفتاب بلیغ شرقی را

و آن آذرخشی که جان را از عشق

شوریده وار بی تاب می کند

و ولوله می افکند در ( گنبد دوّار ) .

اگر گشاد دستی مرگم امان دهد

دوباره باز

جان فسردهٌ تو را ای عمر منتظر

با کاروان یاران و سلحشوران اشرفی

به خانهٌ آفتاب خواهم برد

گیرم زمجال تو نمانده باشد

جز

اندکی .

شعرزیر شانزده سال پیش درنشریه « ایران زمین » بچاپ رسید .

درحال تکرار آن روی سایت « همبستگی ملی » بجاست .

" به جاودانه بانوی موسیقی ایران ، آزاده استبداد ستیز

خانم مرضیه "

رحمان کریمی

بـــا یـــد بـــروم

ستارگان تشنه اند

با هفت دریای عالم

باید بروم .

پلنگی نوپا

بر بلندای پوشیده از مهتاب

به شکار آمده است

باید بروم .

پرنده یی کوچک

در سرزمینی سوخته از آفتاب

سایه یی می خواهد

با سایبانی از شعر

باید بروم .

تکه سنگ ابری

آروارهٌ خورشید شکست

باید بروم .

نسیمی خسته

پشت دیوار بلند تاریک

روزنه یی می جوید

باید بروم .

نقش اندامی شرمآگین

بر ولرم ماسه های خواب

تنها مانده ست

باید بروم .

از ورطه هولناک و ظریف یک گل

پای یک گرده فرولغزیده

باید بروم .

شاعری جوان

برای تمام کردن شعرش

واژه یی کم دارد

باید بروم .

در معبر نیلی بالا ، امشب

ستاره یی کوچولو

راه خود را گم کرده است

باید بروم .

صدای گریه ماهیان می آید

از دریای شما

با بادبانی افراشته از جانم

باید بروم .

گل های باغ میهنم

همه پژمرده گشته اند

با آسمانی از شبنم و نسیم

باید بروم .

آه

در پایتخت عشق

عشق ، به زندان نشسته است

با کهکشانی از ترانه و رقص و غزل

باید بروم .

7 مهر 73

درعزیمت بدهنگام مرضیه

آرام بـگـذ ا ریــد ش در خــا ک کــه آرام مــا گــرفتــه اســت

رحمان کریمی

شرار سرکش شراب است این نازنین

آرام بگذاریدش بر این خاک تشنه جهان

تا مگر آرام بگیرد از پی بسی سال های نا آرام دلشکستگان .

ای عاشقان عصر مرگ عشق در سود و سودای سرمایه

ای رهنوردان خورشید تبار وقت تاریکی

آرام بگذاریدش در خاک

این خجسته بانویی که آرام نگذاشت با صدایش

صاحبدلان بی صدا و با صدا را

به عمری .

در ساعات سیاهپوش تنهایی

مشام بیداران تیزتر می شود

در شکارگاه های دلدادگان عاشق

در زمانهٌ دلگدازان و دلسوختگان و هم دلمردگان حریص به خویشتن .

ای داد !

ستاره یی از چنبرهٌ بلند نیلگون

با ابرهای نهفته در آوازهای خویش

شگفتا که اینک دگرباره

اشک می گیرد از دلباختگان عمر پرافتخارش ، بی دریغ .

این ستاره نه چونان ستاره یی ست

که هر شب از آسمان ابرآلود دل و جانم

چونان شهابان ثاقب

گـُر می گیرد و خاموش می شود در هوای بد

این یک ستاره یی ست که مرگ مغلوب اوست .

با صدای او بود

که می شد شب را شکافت و به صبح رسید

اندوه نجیب نجیبان را کشت و در هوای دیگری

شور و حماسه شد .

دیگر گذشته است زمانی که

کنجی بنشینیم و قلقلک دهیم رمانتیک ترین حس عقب مانده را

مهدی حمیدی ها دیر آمد از پی لامارتین ها اما مرده زاد بود .

ما اینک بربام خانه مرضیه ایستاده ایم به حسرت

یکی از زیباترین گل های هستی جهان

گل افشانش کنید و سلام و وداع

که خفته است تن و بیدار روح و جان .

آرام بگذاریدش در خاک

که آرام ما گرفته است .

16 اکتبر 2010