ای روز وصال خلق ، شتاب کن شتاب !

 

 

               

                           ای روز وصال خلق ، شتاب کن شتاب

 

                                                                          

آشنای من مباش

که خود ، آشنای نا آشنایان بی آشیانه ام

تهیدستان باغ داغ های جانگداز

گلگشت جگر سوختگان میهنم ایران.

 

مرا صدا مکن

که خود صدای گنگ ناشنیده ام

به میهنت نگاه کن

که قتلگاه چه بسیار صداها شد.

 

آه

بر خاک خیمه گاه ملعونان

چه کجاوه ها افتاده

چه پاهای پر آبله و چه واژگان تیر خورده

چه لیلی ها و چه مجنون ها

با گیسوی پریشان در بادهای بادیه

خفته اند در بستر ابدیت شرف

آری خفته اند تا معنی دهند

عشق و اراده انسان ناب را .

 

مرا جستجو مکن که هیچ هیچم

بیرون بکش اندر میان ازدحام پوچ

پیکر خونین حقیقت را

 

ای روز وصال خلق

شتاب کن ، شتاب !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 بریز ، از جام اشرفی بریز !

      بـریـز ، از جـام اشـرفی  بـریـز !

 

                                      رحمان کریمی

 

بریز

بریز

بریز از جام اشرفی و بکوب

بکوب در و دربان و به درگاه نشین ظلمت را .

فقیه شنیعت پناه دیو و دد تبار

اریکه زده است از ترس خود

فراز خون و جان و روزان پرشکنج میهنم .

بریز

بریز و بکوب

این  برج و بارو وکوتوالانش ، مرده گان شرور.

 

بریز

که ریخته است بسی خون رهروان

به پای خمخانه های عشق ، آری عشق

به ناز طلعت دوست و شور و شوق آزادی .

 

بریز

بریز و بچرخانم چو آتشدان

فراز و فرود هزار توی چرخ کج مدار.

بریز

تا نریخته است از دوچشم پیر این مجلس

شرار شورابه های عزیزان رفته ام .

 

رفیق نیمه راه نی ام

جان هنوزش مجال زخم هست

برهم مزن عزیز ، رسم رفاقت را

بهل عدو بگوید ، هرچه می خواهد

بهل بخوانند و سکوت کنند تا به صبح رستاخیز .

شراب آتش جان است ، جام اشرفی ای دوست !

چو گـُر بگیرد و لهیب برآورد به کرانه ٌ فردا

بتازد و آتش زند به هست و نیست خصم .

 

صفای با صفایان ، صفای تو نیز

بریز و بکوب

بکوب با صدای دف و نی و تار و هرچه دیگر ساز

بکوب و بر پرده های گوش و هوش

بر پرده های دل و جان و غربت زخم .

بکوب بر طبل و نقاره و دهل

تا برجهند خفتگان عصر در آخرین فرصت .

 

بریز

از جام اشرفی ، چنان بریز امشب

کاتش شوم به یمن دوست ، میانهٌ خلق

فغان شعله برکشم به هر سوی و خاکسترنشین کنم

شب را .

 

های های ، آهای های !

با توام ای رفیق دیوانه ، دیوانه تر از تو ، من

نگاه کن !

شراره های پر شور جام اشرفی

می رود تا به آتش کشد ، سجاده های دروغ و جنون

بریز و غرقم کن ، میان این موج خیز فطرت پاک .

از مستی این پیر راه مترس ، دلیر باش

دستت دراز و طبعت فراخ و کرم ، سرشار.

اگر کمانه کشیده جهان ، سینهٌ حقیقت را

اگر عدالت افتاده ، سربریده زیر تیغ سرمایه

هنوز صدای هلهله می آید

از کوی و شهر و شهریارانم ، به هر ساعت

هنوز ،

آنجا ستاده اند ، همه ، عصمت غریب قرن

آنجا ستاده اند ، همه به هیبت و جلال آزادی .

 

بریز

بریز ای خوش فهم تیز مِیدانم

بریز

ولی

از جام اشرفی بریز !