چون که  برخیزی ،  افق در پیش است

                                                                          رحمان کریمی

خونمردگی  این آسمان

از سترونی کدامین مادر است .

آنانکه برای سربلندی آن خاک عزیز

به خدای گونه بخشنده رفتند

هر قطره از خون نجیب شان

مشعلی ست فرا راه این تنگنای ناباور .

نخل هایی هستند که حلاوت حیات پربارشان را

به خوشه چینانی می بخشند

که  برزیگر مزارع فردایند .

برخیز و زمین غصب شده را آزاد کن

آبیاری کن سوختگان را با پیاله یی چون دریا .

چه شگفت انگیز است قوس و قزحی

که کمانه کرده است از گلزار « خاوران »  

برآسمان شما .

اگر شب پرست نیستی ای همیشه  شب زده

این بسته دریچه را بگشا .

چون که برخیزی

افق

در پیش است .

                                                    

    دموکراسی در حاکمیت ، دموکراسی در تبعید و تعقیب و خطر نفوذ دشمن هار

                                                                                  رحمان کریمی

روی سخن این نوشتار عناصر و محافل

مستقیم یا غیرمستقیم وابسته به رژیم

نیست بل با آنانی ست که در یک وجهه

روشنفکرانه و غیر وابسته به مجاهدین

 خلق که می رسند همان حرف هایی را

می زنند که وابستگان.

    معمولا آموختگان قشری که چندان اهل ژرفنگری های بسیط اما پیچیده و غامض نیستند ، متمرکز بر مفاهیم کلی ؛ عینیت های ناگزیر تحمیلی در جدال با نامساعدها ، دشواری ها و موانع امر مبارزه با دشمن را نادیده می گیرند و مباحث خود را سوار بر مفاهیم تا نفی مقاومت سرفراز ایران ادامه و توسعه می دهند . توده ها همواره با عینیت های خشن و بی رحم سر و کار دارند که مستلزم شکل گیری ذهنی هم می باشد که چون شد سر به طغیان و قیام برمی دارد. اما اینگونه روشنفکران عینیت های پیچیده و متعدد را در یک کلیت نظام استبدادی می بینند و خلاصه می کنند و آن را ناشی از حضور و استیلای اسلام بر جامعه قلمداد و تبلیغ می نمایند . آنان عمدتا ذهنگرا هستند و نه واقع بین . ذهنگرایی خود را هم نو اندیشی می پندارند . چون نیک بنگریم به یک آسایش و رفاه نسبی یا مطلوب رسیده اند که نمی توانند بدون عرض اندام شخصیتی و منیّتی از سرگرمی های روشنفکرانه سیاسی غافل بمانند . آنان از مقوله مهم دموکراسی ، برداشتی محدود از فرهنگ سیاسی جهان آزاد دارند و توجه نمی کنند که دموکراسی در سیر تکاملی تا بدینجا رسیده ، مرحله ها و دوره ها را پشت سر گذاشته است . متأسفانه روشنفکران ما هماره نسخه یی بدست دارند که شفا بخش همه بیماری هاست . نه نوع بیمار مدنظر می گیرد و نه شرایط زمان و مکان .

   منشأ دموکراسی برمی گردد به دولتشهرهای یونان باستان خاصه آتن که مرکز تجمع فیلسوفان بود . اشرافیت حاکم ( اریستوکراسی ) دموکراسی داشت و حق رأی مردم البته منهای بردگان و زنان ! بعد از انقلاب صنعتی در انگلستان و پیدایش بوروژوازی ، پارلمان یعنی نمایندگان منتخب مردم بود اما منهای کارگران و زنان . بعد از حدود 1867 بود که کارگران حق رأی پیدا کردند و زنان بعد از پایان جنگ بین الملل اول یعنی از سال 1918 حق رأی پیدا کردند درحالیکه در تمام این طول تکاملی دولتمردان انگلیس حاکمیت خود را مبتنی بر دموکراسی می دانستند . غرض اینکه تعمیم و تعریف مفاهیم به صورت کلی و انطباق آن با هر موقعیت ، نه علمی ست نه روشنفکرانه . شکلی تقلیدی از آموخته ها آنهم تفاخرآمیز در آن متبلور است . هم اکنون به نسبت در جوامع غربی ، مدیریت یک بوروکراسی نیرومند اداری ، مالی و اقتصادی مسلط بر خواست و اراده دولت و حتا پارلمان است که مسلما در دید عموم آشکار نمی باشد اما به تدریج تهدید و تحدید کننده قلمرو دموکراسی می شود .

   حاکمیت ، ملزم به اصول دموکراسی ست . دموکراسی نمی تواند فقط سیاسی باشد و اقتصاد را که به معنی تأمین حقوق و رفاه عمومی خاصه طبقات زحمتکش یدی و فکری ست را نادیده بگیرد . اما وقتی به اپوزیسیون می رسیم آنهم تحت سیطره حاکمیت به شدت استبدادی ، بدون کمترین اجازه حضور و بروز ؛ موضوع دموکراسی چه بخواهیم و چه نخواهیم مقید به شرایط تحمیلی می شود . یک تشکل اپوزیسیونی که فاقد حداقل مبارزه جدی علیه رژیم است اگر در و دریچه های تشکیلاتی خود را بنام دموکراسی باز بگذارد مسلما جولانگاه عناصر نفوذی دشمن خواهد شد همچنانکه متأسفانه به طور تأثیر کننده یی شد و خط و خطوط های اولیه را تغییر و به یک مسیر بی عملی کامل و سازشکارانه سوق داد .

   روشنفکران در خارج کشور باید نگرشی یکسویه و قشری نداشته باشند و به آموخته های کتابی خود مغرور نشوند . اگر یک کشور دموکرات و آزاد درگیر جنگ و تهاجم فیزیکی ، تبلیغاتی و نفوذی دشمن گردد دیگر نمی تواند بنام دموکراسی قلمرو آزادی ها را در حد پیش از جنگ نگهدارد هر چند قشریون و معاندان و ایرادگیران حرفه یی فریاد برآرند که دولت حاکم ، دیکتاتور شده است . تکلیف یک اپوزیسیون جدی و به تمام معنا فعال و در نبرد دایم با دشمن ؛ معلوم است خاصه اگر تشکیل ارتش آزادیبخش هم داده باشد . واقعا ایرادات به قدری مسخره است که آدم حیرت می کند. در نظر بگیرید آیا در زمان صلح در همین کشورهای آزاد ، در چارچوب یک پادگان نظامی همان آزادی عمل را فرد نظامی دارد که یک فرد غیرنظامی در جامعه ؟ مسلما نه . موضوع را ساده تر می کنیم . در یک بیمارستان ، بیماران همان آزادی را دارند که در خارج از بیمارستان داشته اند ؟ مسلما نه . از این مثال ها و ارائه نمونه ها بسیار است . یک سرباز ، یک درجه دار نمی تواند بنام خواسته یا انتقاد فرماندهان خود را بازخواست کند که چرا اینطور است و آنطور نیست و اینکه اینجا پادگان که نمی باشد ، زندان است !!

   بحث در این زمینه ها بطور استدلالی و اقناعی بسیار است و این نوشتار برای پرهیز از اطناب کلام از آنها اجالتا در می گذرد و موکول به آینده می کند اما از خاطر نبریم که هر تشکیلات سیاسی خاصه در تبعید ، به نظارت جدی رهبران و مسئولان نیازمند است ورنه نمی تواند از آسیب های متلاشی کننده در امان بماند . برای یک اهل تشکیلات این امری بدیهی ست . اگر برای کسی طبیعی نباشد ، معلوم می گردد که اصولا گروه خونی طرف با تشکیلات نمی خواند . اگر بزرگوار و منصف با وجدانی نیرومند باشد ، باید این را به صراحت اعلام کند که آنگاه مسلما صلاحیت داوری هم از دست خواهد داد . بشر موجودی ست خودخواه که اگر از حد گذشت بسی کارها کند .

    سازمان مجاهدین خلق سرفراز ایران همواره تا دشمن و دشمنان بسوزند و گداز روند در حفظ انسجام و استحکام تشکیلاتی خود مراقب و کوشا هست . در این هیچ امر غریب و عجیبی نیست . منتقدان هر چه هستند ، منتقد نیستند . در خوشبینانه نگرش یک مخالف سمج هستند و لاغیر . آنان طی این سالیان دیده اند که سایر تشکیلات با تجزیه در تجزیه کارشان به کجا کشانده شده است و باز هم لجوجانه و خصمانه ، پایدار و فعال ترین تشکیلات موجود را به دلیل انضباط و استحکام و حفظ قدرت و توانایی برای یک نبرد سرنوشت ساز را فرقه و دیکتاتوری می خوانند . اینان زحمت نمی دارند بلکه عرض خود را می برند .    

      

            تنخواه گردان های سیاسی شاه و شیخ در خارج کشور

                                                                                                رحمان کریمی

به خیال باطل مال و جاه

چنان برآمده اند به خبث طینت

که من نه فقط صدای مجاهدین خلق

بل انباشته تاریخ معترض میهنهم را می شنوم

از پلیدترین دونان این روزگار .

                              تکه یی از یک شعر نگارنده

ــ کوه به کوه نمی رسد اما توابع شیخ و شاه

به هم می رسند .

ــ می خواهند خاک خیانت را به تبرک قدرت

و صدارت در چشم خورشید بپاشند اما دستشان

از هر درازدستی ، کوتاه تر ست .

  بازتاب شرایط زار و نزار رژیم و عصیان و قیام توده های جان به لب رسیده در شهرهای ایران ، و نیز اعتلا و تثبیت مقاومت ایران به عنوان آلترناتیو قدرتمند و تعیین کننده ؛ در خارج کشور بعینه در اتحاد سراسیمه شاه و شیخ می توان دید . این اتحاد صرفا منوط به شرایط امروز نیست . در یک نگاه به درازنای تاریخ پرتلاطم ایران زمین ، به جز استثناهایی کوتاه مدت همواره شاه و شیخ بر سرزمین ایران حکومت داشته اند . یکی عرفی تحمیلی و آن دیگر شرعی تلقینی . هرگاه اختلاف و تضادی پیش آمده مبتنی بر تجاوز به محدوده های هم بوده است . امروز این دو نیروی بازنده تاریخ ، در نهایت استیصال و درماندگی بناگزیر دگرباره بهم رسیده اند. مقاومت برومند ایران موجب این ورشکستگی و درماندگی و اتحاد شده است . اگر در برابر عناصر شاه و شیخ ، تشکیلاتی منسجم ، معتقد و سختکوش نبود چه بسا که هر واحدشان در جدال خودخواهانه با هم هرگز آبشان در یک جوی نمی رفت. باور کنید در پهنه خارج کشور آدم شاهد چنان دست و پا زدن های مضحک مذبوحانه و در عین حال ابلهانه است که گاه شخص حساس آرزو می کند که ایکاش در زندان های رژیم بود و این نمایش و بروزهای خائنانه ضد مصالح ملی را نمی دید .

  دیروز برحسب اتفاق اطلاعیه یی دیدم از حزب به اصطلاح « سکولار دموکرات » ! به سرکردگی آقای اسماعیل نوری علا و حزب « مشروطه خواهان دموکرات » ! به سرکردگی فردی بنام آقای بیت اللهی . مفاد اطلاعیه طبق معمول علیه مجاهدین خلق ایران . انگار به جز مجاهدین و شورای ملی مقاومت ، همه و همه حتما دموکرات هستند و نباید در این صفت و نسبت شایسته و بایسته ؛ شک کرد !!! . یکی نیست به این حضرات و انواع دیگرشان بگوید که اگر چیزی بارتان هست و به درد مُلک و مالکان جهان می خورید چه لزومی دارد که عرض اندام اطلاعیه یی تان ، تقابل زبونانه با مجاهدین خلق باشد ؟ به ایران و دنیا نشان بدهید که کار دیگری هم از شمایان برخاسته است وگرنه من دولتمردی از حکام مستبد ندیده ام که ادعای دموکرات بودن نداشته باشد . با گفتن حلوا که دهان کسی شیرین نمی شود . بیت اللهی را نمی شناسم و سابقه اش را ندارم . فقط متعجبم که این شاه اللهی چرا تا کنون نام خانوادگی خود را عوض نکرده است . نکند می ترسد به تریش قبای بیت رهبر معظم معطل بخورد و خدای ناکرده از چشم شیوخ حتما مؤمن و صدیق !! نظام بیافتد . الله یعلم ، من نمی دانم امیدوارم خدا بداند ! .

  و اما آقای اسماعیل نورعلا نور را می شناسم همچنانکه نورانی دیگری بنام علیرضا نوری زاده ( واقعا که اینهمه نور چشم آدم را می زند ) . حدود سه سال پیش بود که ایمیلی نسبتا بلند متن دریافت کردم از نوری علا . دعوت گرفته بود که در کنگره سالانه سکولارها شرکت کنم . از آن متن ، این عبارت در حافظه خسته ام حک شده است : « حضور شما در کنگره تعیین کننده است » . یاللعجب ! نه سر پیاز هستم و نه ته پیاز . فقط یک هیچکاره گنده گو که خود را در مرکز بزرگان تصمیم گیرنده می بیند و غالب می کند ، نبوده و نیستم . بنابراین به خود گفتم تو کی هستی و چه داری که حضورت تعیین کننده شده است . بالا رفتم و پایین و حلاجی کردم ، دیدم بدین دلیل تعیین کننده هستم که هوادار مجاهدین خلق می باشم . یک هوادار دشمن و رقیب سرسخت را در کنگره نشاندن و نان خیانتش را به گوارا خوردن . جواب لازم را بی هیچ ملاحظه دادم . این گذشت تا مدتی بعد در میز گرد یک رادیو بهم رسیدیم . موضوع بحث ربطی به دیدگاه شرکت کنندگان نداشت . آقای نوری علا نظرش را گفت و نوبت به من رسید که قاطعانه نظرم را گفتم . نوری علا خطاب به من گفت : « شما که با نظر من مخالف بودید چرا در این میز گرد شرکت کرده اید ؟ »!! و گذاشت و رفت ، عین یک بچه خودخواه به شدت سکولار و دموکرات . مجری برنامه که مدیر رادیو هم بود سخت یکه خورد . نمی دانم بعد از چند دقیقه بود که دوباره برگشت . چون باز اظهار نظرم را شنید رفت و دیگر برنگشت . فکر نکنید که این کارها از هرکسی برمی آید مخصوصا اگر مجاهد دیکتاتورزده باشد !! . باید طرف سفت و سخت سکولار دموکرات باشد تا این نوع دسته گل ها را به آب دهد و به مقام معظم رهبری برسد. آنچه اتفاق افتاد بی کم و زیاد آوردم تا مردم ستمدیده ایران متوجه باشند که چه دایه های مهربان تر از مادر در خارج کشور دارند ، تا بفهمند چه قماش آدم ها و محفل ها پا به پای رژیم با مقاومت سرفراز ایران مقابله می کنند . کف های مردابی که می خواهند سد شکن شوند.

     بگذریم که وقتی سر و کله مأموران اعزامی از ایران یعنی اعضای لاحق وزارت ، تحت عنوان اعضای سابق مجاهدین با مأموریت لجن پراکنی به این سازمان از کنگره این سکولار شیخ نشان بیرون زد ؛ منشأ این مارک های تقلبی برهمگان روشن شد .