منظومهٌ بی نظم کابوس ها و رؤیا ها

                                                                         رحمان کریمی

شگفتا که او

هر صبح از میان خاکستر

سوزان و وهم انگیز شبانه اش

برمی خیزد با یاد یاران رزمجو

به عشق ، به فرشته سلامی می کند

و با یک فنجان چای ، تکه نان و پنیری

خستگی از رؤیا های دیرین سالش برمی گیرد

تا بل به یک روز ، یک ساعت

از عظمت بی رحم و غریب فاجعه

در کورانی از ناراستی های وقیح جهان

پیرانه سر از نفس نیافتد.

آن اتفاق نه از آن اتفاق های زود آشنای تاریخی بود

دیگر کلام را توان اینهمه جنایت و ابتذال نیست

دیگر می شکند هر قانون و هر وزن شعر را

تا غافل یا ساده برخورد نکنند

با این شرارت های مهیب.

عجب جهان  قشنگ و تمیزی می بیند !!

این هنوز کمر ناشکسته حمال رؤیاها.

ناطقان قدرت های مسلط

چونان کابوس های شبانه در پرچانگی

به سیطره می گیرند روزهای او را

و او نمی داند خورشید را در آسمان جستجو کند

یا در صحنه های دلقکان حرفه یی.

شاعران نگویند که او هم به روزگاری شاعر بود

شاعری را چه سود

در دنیای شاطران تنورهای داغ

نان او که فطیر آمد از آغاز

به فریادی هم می توان به لقمه یی

گرسنگی را سیر کرد

و ماند با نیزه های کلام

بر دریچه های خفته و بسته.

شعر و کلام عقب افتاده اند از تعقیب

کاروان حرامیان بارشان همه خون و درد و فریب

این سارقان محیل ملعون

نه آن سارقانی هستند که تو می شناسی و من

در اعماق کابوس ها ، تاجداران و عمامه داران

نوشته اند تاریخ ما را.

اینان چه شیطان های مغروری را

که به مزدوری خود نگرفته اند

جهان چه سازگار و راهگشا آمده است

این قافلهٌ فتنه و فریب را.

آه ، ایکاش

او می توانست سربه نیست کند

ترس و صبر و جهل و فرصت طلبی را

تا زبانه برکشد آتش از زیر خاکستر سرد سالیان.

ایکاش ، ایکاش

و ایکاش ها.

تا روز فتح رؤیا ها

به جای شبان کابوسی ننشسته است

این پیر هم از پای نخواهد نشست.  

  

                مبارزه فقط در سطح ملی یا ملی و بین المللی ؟

                                                                                         رحمان کریمی

    تاریخ سیاسی جنبش های ضد استبداد یا استعمار ، ملاک و اسناد معتبر و متقنی ست که برمبنای آنان می توان روی جنبش مقاومت ایران قضاوت کرد که به زعم دشمنان ، حقوق بگیران استبداد حاکم تا برسد به تیله مزدوران در خدمت ؛ خود را به این یا آن قدرت فروخته است و یا درحال طی مسیری الزامی و کاملا طبیعی ست ؟ در اینجا به اختصار سه نمونه بین المللی را متذکر می شویم :

1 ــ  جنبش ضد استعمار خلق الجزایر.

    این جنبش با جلب توجه بشردوستان آزادیخواه حتا خود فرانسه در آن زمان اشغالگر ، توانست به عنوان یک وزنه سنگین و برحق ملی در سطح جهان مطرح و مسئله روز کند. شخصیت های ارزنده و قابل ملاحظه یی چون ژان پل سارتر ، سیمون دوبوار و آلبرت کامو و بخشی از هنرمندان رشته های مختلف هنری و از جمله سینما به حمایت از جنبش خلق الجزایر برخاستند. بی گمان دولتمردانی در دولت « گی موله »  سوسیالیست بودند که با سیاست دولت خود مخالف بودند. ارتش و لژیون های نظامی دولت وقت فرانسه در خاک الجزایر با مبارزان جنگجو به بی رحمانه ترین شکل مقابله می کردند و آزادیخواهان همان فرانسه در خیابان های مرکزی پاریس علیه سیاست دولت خود دست به  راهپیمایی می زدند. به فرض اگر فرانسه رژیمی مثل ملایان داشت و مزدورانی در خدمت او ، حتما جنبش الجزایر به دلیل حمایت شخصیت های برجسته فرانسوی ، خود را به دولت فرانسه فروخته بوده !! .

2 ــ  جنبش خلق ویتنام  علیه اشغالگری استعمار.

     این نیز از حمایت شخصیت های بزرگ جهانی برخوردار می بود. اگر مرلین مونرو به ویتنام می آمد تا سربازان بیگناه آمریکا را با رقص و آواز خود مشغول کند ، جین فوندای جوان به پیش ویت کنگ ها می آمد ، همدلی می کرد و گزارشاتی از واقعیت ها تهیه می دید تا مردم آمریکا را به حقایق امر آگاه  کند. برتراند راسل فیلسوف و ریاضی دان نامدار انگلیسی به اتفاق دیگر حامیان نامدار جنبش مردم ویتنام در تدارک یک دادگاه اخلاقی بین المللی علیه جنایات ارتش اشغالگر و به سود جنبش خلق ویتنام ، می بود. خب ، لابد هوشی مین و دیگر رهبران همراه او ، خود را به بخشی از آمریکا و اروپا فروخته بودند !! .

3 ــ  جنبش خلق فلسطین .

   این جنبش به خود مراحل و فراز و فرودها دیده است . از آن زمان که زنده یاد یاسر عرفات بر اساس یک ارزیابی عینی بین المللی راه سیاسی را برای جلب جهانیان انتخاب کرد ، کار جنبش خلق فلسطین به جایی رسید که یاسر عرفات با اسحاق رابین و بیل کلینتون دیدار و به مذاکره نشست. البته که این رهبر پایدار و سختکوش خود را به آمریکا فروخته بوده است !!! می گویید نه ؟ بروید از خامنه یی و وزارت بدنامش و صابرین اتاق نفاق و تیله خرمگس های وز وز کن در خارج کشورشان بپرسید. امروز همه می دانند ، ما هم می دانیم که موی درشت مانع صلح حماس است و امثال جهاد اسلامی که ساخته و پرداخته ایدئولوژی توسعه طلب ملایان حاکم بر ایران است.

    مبارزان و مجاهدان خلق راستین از دروغ ها ، تهمت ها و تقلبات تحریفی دشمن هراسی ندارند. هر عنصر سیاسی می داند که تبلیغات سوء علیه اپوزیسیون واقعی و فعال از سر کین و ترس است. ارتش آزادیبخش ایران که پشت دروازه های تهران سنگر نگرفته است که رژیم تا بدین حد بی سابقه وقت ، سرمایه و انرژی و پرسنل صرف اپوزیسیونی می کند که خود در جیغ و دادهای دردناکش می گوید در حال نابودی هستند!! و می گوید این در حال نابودی خود را به آمریکا فروخته است. نه آمریکا که هر آدمی که یک نیروی در حال زوال را خریدار باشد حتما باید در عین خریت ، چند کله خر را خورده باشد.

   آن بحران زده های مردم گداز و ایادی و مزدوران حقیرشان خوب می دانند که دارند چگونه نعل را وارونه می زنند. اگر به صرف شخصیت هایی چون آقای جولیانی ، جنبش جانباز مقاومت خود را به آمریکا فروخته است پس چرا دولت آمریکا به دنبال مذاکره با رژیم متجاوز و توسعه طلب ملایان است ؟ اگر منتظرید که مقاومت ایران صحنه بین المللی را برای تاخت و تاز بیشتر شما جنایتکاران ترک کند و در پی حمایت کنندگان نباشد ول معطل هستید. کارکنان و صابرین اتاق نفاق وزارت بدنام ، دسته دسته کاغذ بسر بکوبند و سیاه کنند. همه اش به درد پای کوزه گذاشتن و آبش را خوردن هم نمی ارزد.

   جنبشی که بُعد مبارزات و مقابله های بین المللی با استبداد حاکم نداشته باشد ، بدین معنی ست که عرصه جهان را برای حاکمیت که تمامی امکانات و منابع و اثرگذاری های دیپلماتیک در اختیار دارد ؛ خالی و بی حریف گذاشته است. اگر چنین کند بی تردید جنبشی ناقص و ابتر است. درست مثل عقابی که با یک بال بخواهد پرواز کند. دلم می سوزد که نهضت ملی ایران در زمان زنده یاد شادروان دکتر مصدق از این مهم غافل ماند. رژیم و مزدورانش از سرنوشت شاهان عبرت می گیرند و جنبش سرفراز مقاومت ایران از سرنوشت دیگر جنبش های آزادیبخش. هم اکنون خود نیک می دانید که اگر پشتگرمی بین الدول نداشتید بی گمان دل موش را داشتید و سوراخ فرار را خوب می شناختید. من به عنوان یک هوادار ساده این مقاومت می دانم که اگر نه یکی مثل مصدق بلکه نصف مصدق هم چهل سال پیش به قدرت نشسته بود به زحمت چهار سال به او مجال می دادند تا چه رسد به چهل سال یکه تازی در کشورهای منطقه و هر جای ممکن جهان و تازه هم بگویند : « ما خواهان تغییر رژیم نیستیم » . پس هرچه در چنته کثیف خود دارید علیه این مقاومت خونفشان رزمجو بنویسید و داغ دل خود را کمی خنک کنید.    

          

    پنجاه سال مبارزه توأم با فدا و ایثار بود و نبود خود در راه رهایی یک ملت و یک روزاستراحت و تمتع از تنعمات زندگی فردی نداشتن ، کار هر کس و هر سازمان و تشکیلات سیاسی نیست. بنابراین ما به عنوان هواداران سازمان پرافتخار مجاهدین خلق ، صمیمانه و با احترام و یاد شهدای گرانقدر ؛ به رهبران قهرمان مریم و مسعود ، سرداران پاکباز شجاع اشرفی و اشرف نشانان فداکار وفادار تبریک می گوییم . 

                                                                                                                                                                                                                                   فرشته و رحمان

            نبرد بی امان تا نیل به آزادی ، ادامه خواهد داشت

                                                                                                     رحمان کریمی   

  متأسفانه از آن زمان که ( مشخصا از عهد صفویه ) استعمارگران قدرتمند پی به اهمیت تجاری و ژئوپلیتیکی ایران بردند ایران عرصه و جولانگاه رقابت میان سوداگران بی مروت اما سخت موذی و هوشیار شد. ایران هماره وجه منازعه و مصالحه بوده است. وجه منازعه در مشروطه میان امپراتوری بریتانیا و امپراتوری روسیه تزاری و وجه مصالحه در دوره کوتاه مدت حکومت ملی و ضد استعماری دکتر مصدق میان بریتانیا و آمریکا . در پایانه سلطنت محمد رضا شاه با توجه به زمینه تاریخی دین اسلام حوزوی در ایران و منطقه ، بر سر خمینی دجال مصالحه یی بی هیچ چانه زدن میان قدرت ها صورت گرفت. آنان می دانستند که در بینش مکتبی و ارتجاعی آن سنگ خارا ، اقتصاد متعلق به خر است. مصالحه کنندگان هم که در کمین هم بودند برای اشغال سفره جدید اقتصادی و سیاسی و  ژئوپلیتیکی باعث اختلافی نشدند. آنان هوادار انقلاب نبودند مگر از نوع « بهاری » آن ! . انقلابیون می بایست از صحنه سیاسی ایران زیر پرچم و هیاهوی اسلام حوزوی پاک می شد. دو سازمان عمده چریکی سازمان چریک های فدایی خلق و سازمان مجاهدین خلق همواره موجب نگرانی آنان می بود. استبداد شاهی نه توان مقابله ایدئولوژیکی داشت و نه جرأت قتل عام وسیع آزادیخواهان . این از عهده خمینی و اعوان و انصارش برمی آمد و بس. انبوه انبوه از زن و مرد ، پیر و جوان و کودک را کشتند و جهان به مصلحت ، کور و لال ماند.

  ما امروزه بعد از چهل سال حاکمیت خونبار و خر مرد رندانه ملایان هفت خط جنایتکار ، دوباره شاهد وجه منازعه قرار گرفتن ایران شده ایم .

کشاکشی حریصانه بر سر حفظ اقتدار اقتصادی و سیاسی استعمارگران. این بکِش بکِش با آمدن دولت آقای ترامپ شروع شده است. او چه می خواهد که موجب چنین جو و فضای سیاسی بین المللی شده است ؟ پاسخ روشن است : مذاکره با رژیم برای تغییر رفتار و نه تغییر رژیم. اروپا ، روسیه و چین نمی خواهند که ایران از دستشان در برود.

   از منظر خواست مجاهدان و مبارزان و آزادیخواهان ایران ، در این میانه دعوا و بلوای متشخصانه قدرت ها ؛ این عزم و اراده خلق تحت ستم ایران است که می تواند تعیین کننده تغییر سرنوشت تباه و سیاه امروزین او شود. از کانون های شورشی در شهرهای ایران گرفته تا زنان و مردانی که دیگر تحمل تداوم شرایط را ندارند ، هریک در حد توان و نگرش سیاسی خود به حرکت درآمده اند. دیگر زندان ها مالامال زندانیان سیاسی ست ، چوبه های دار را به زمین نشانده اند . صدای فعالان حقوق بشر جهان از جمله سازمان عفو بین المللی بلند است. این وظیفه مردم ایران است که به پشتگرمی نیروی پیشتازش یعنی مقاومت ایران ، نارضایتی خود را در شکوه و شکایت و اعتراضات پراکنده و صنفی محدود نکند. موقعیت حساس و مساعد بین المللی امروز را دریابند و بپاخیزند برای سرنگونی تمام عیار رژیم تبهکاران و کسب آزادی و حق حاکمیت مردمی . مقاومت سرفراز ایران با تحمل مصایب سنگین ، حتا به یک روز از وظیفه ملی خود غافل نمانده و رژیم را رها نکرده است. حال وقت آن است که قفل زبان و غل و زنجیر دست و پا را بشکنیم و به میدان درآییم. منتظر نباشیم تا « دستی از غیب برون آید و کاری بکند » . چنین دستی هرگز نبوده و نیست. این دست خلق بیدار و دلیر است که می تواند کاری کند کارستان . ما امیدواریم .