چهارشنبه سوری ، جشن رژیم سوزی ایرانیان امروز

                                                                                                           رحمان کریمی

   ایرانیان قدیم به مناسبت هر ماه ، جشنی داشته اند . هجوم و استیلای بیگانگان بر ایران بعد از استقرار نه تنها نتوانستند سنت های ایرانی را از میان بردارند بلکه خود رنگ و بوی ایرانی هم گرفتند . کوتاه سخن اینکه ملایان دین دکان بودند که یا به اتکای قدرت حاکم و یا قدرت نمایی های خودشان ، در مقام مقابله با ایرانیگری برآمدند. وقتی می گوییم ملایان ، البته منظور همگان نیستند . دقیقا ملایانی از جنس همین جماعت حاکم مدنظر است . اسلام ، دین زرتشت را به رسمیت می شناسد اما ملایان سیطره جوی برملت با سفسطه و مغلطه ؛ زرتشتی را آتش پرست معرفی می کنند. زرتشت و زرتشتیان برای آتش حرمت ویژه یی قایل هستند که با مفهوم پرستش متفاوت است . کشف آتش در حیات بشری موجب عظیم ترین تحول شد و شکل دشوار زندگی را آسان تر کرد . این بخش از ملایان مورد نظر هر چه را که با قوانین دین دکانشان همخوانی نداشت به اسم اسلام خراب و لوث کردند . چنین است که امروزه در خارج کشور عده یی عملکرد ملایان حاکم را ملاک داوری خود قرارداده اند . غافل از آنکه چه در مکاتب دینی و چه فلسفی و سیاسی ، دیندار و صاحب مکتب مطرح است و نه چند و چون بنیادی که متناسب با سیر زمان و الزامات آن تغییر پذیر است . ملایان به هر جمعیت و فرقه و دین و آئین ، پیرایه ها می بستند تا مبادا رونق دکان را از دست بدهند . هدف آنان تسلط بر اذهان جامعه و تحت نفوذ خود قرار دادن بوده است . مزدکیان ، مانویان را زنادقه می خواندند . زندیق معرب زندیک است . زند ترجمه و شرح و تفسیر اوستا به زبان ساسانی ست . توجه کنید تبحر اینگونه شیاطین تا به کجا بوده است ؟ دیگر هر نافرمانی را متهم به زندیق یعنی کافر بودن می کردند .

  تاریخ معاصر ایران شاهد برخورد خشن اینگونه ملایان با اقلیت های مذهبی و قومی فراوان بوده است . در شیراز که ما شاهد بودیم ، بارها و بارها به تحریک و دستور ملایان ، اراذل واوباشان به یهودیان ، بهاییان و حتا زرتشتیان و خانقاه های درویشان حمله ور می شدند. چهل سال است که این جنس جَلَب به قدرت رسیده است و دیدیم و می بینیم که چه ها کرده و می کنند . اگر از حیث فرهنگ و اخلاق و مناسبات اجتماعی ، ایران به قهقرا نرفته است به سبب مقاومت مردم ایران به ویژه و در صف مقدم مقاومت زنان و جوانان بوده است . چهارشنبه سوری از جمله مراسم ملی ست که ایرانیان در عهد این جانوران فاسد بی رحم بیش از پیش آن را احیا و گرامی می دارند زیرا نیک آگاهند که هر بوته آتش ، آتش به جان و ارکان ملایان حاکم است . پیش از پیدایش مراسم چهارشنبه سوری ، ایرانیان قدیم مراسمی داشتند بنام « سده » . در شاهنامه فردوسی آمده است که در زمان هوشنگ دومین پادشاه پیشدادیان این مراسم متداول شده بوده است . هوشنگ به تصادف از جرقه اصطکاک دو سنگ ، آتش را می شناسد و از آن به بعد ایرانیان در دهم بهمن ماه هر سال آتش انبوهی بر می افروختند و گرد آن به شادی می پرداختند.

  چند روز دیگر چهارشنبه سوری هست . ایرانیان آزادیخواه و عاصی از رژیم ملایان حاکم ، مصمم اند که این جشن ملی را به قیام ملی دیگری مبدل کنند هرچند قیام دیماه به اشکال مختلف اعتراضی تا به امروز تداوم داشته است اما چهارشنبه سوری همچون روشنای آتش ، درخشندگی ویژه خود را خواهد داشت که جلز و ولز ملایان حاکم را در خواهد آورد. بگذار تا سوداگران استعماری دست از کسب و کار خود برندارند . در نهایت این ملت ایران است ، این کارگران و زحمتکشانند ، این زنان و دختران و جوانان دلیر پیشتاز هستند که تجلی کانون های شورشی ؛ سرانجام ایران را آزاد خواهند کرد .

  پیش بسوی چهارشنبه سوری ، قیام ملاسوز دیگری !       

                 چراغ قیام ستمدیدگان نمی شود خاموش

                                                                                    رحمان کریمی

چراغ قیام ستمدیدگان نمی شود خاموش

صدای دختران انقلاب  می رسد بگوش

نگاه کن که دریا به جذر و مدّ خویشتن است

مگر شود که ایران بی مدّ و پیام و سروش ؟

هماره به خویشتن می گویم جهان را نیست همدردی

اما خوش است ایام من با هزار نهیب و خروش

عقب نمان ز تحول ، آسوده خیال مباش

تو هم به قدر توانت ، بیا و بکوش

مرا عذاب می دهد صدای زحمتکشان میهنم

در آرامش دیار امن که همواره ام بخروش

مثال مرغ پرکنده بر درخت فریادم

چو خُمخانهٌ عاشقان در غُل و جوش

به من امید بده ای آسوده مانده در غربت

که گام زنی برای وطنت به سعی و کوش

افتاده یی هستم زیر دست و پای روزگار

دستم نمی رسد که خویشتن را کشم به دوش

اینک زنم جامی از شما ای عاصیان میهنم

گویم به هر خیابان انقلاب : نوشا نوش

سوخت رحمان در آتش و خاکسترش بمانده هنوز

شما بمانید تا به روز فتح ، با کوشش و هوش  

                    یک غزل بی تغزل

                                                         رحمان کریمی

چنگ بر دل زنم و پاره کنم دفتر را

از خونِ خونین دل ، گیرم بسی اخگر را

بر پیکر واژگان زنم تا که شوند داغ

تا بل اثری بگذارند بر اصغر و اکبر را

سخن از خوانده شدن راه نبرده ست بجایی هرگز

گویی که تماشا کردند پشتک زدن انتر را

سرد و آشفته بکردند این بی شرفان عصر حجر

بس ذوقت و فکرت را که نفهمند قدر هزاران اختر را

اشتران مست را همین بس کز اعماق بادیه ها

با خود آرند همه ، ابلهکان ابتر را

گر جهان دل کَند زین گرگ اشتران شیرده

از پای درآرند ایرانیان دیو هفت سر را

چراغ کوچک ما با صداقت سوخته ست تمامی عمر

با ظاهربینان چه باید که یک بام کوچک و چند کفتر را

به من بگوید تجربه دیر زیستنم تا به امروزه  

چه دشوار است با مدعیان بی عمل ، کار رهبر را

رحمان نترسیده و نترسد از وحشیان دین دروغ

مجالشان کم است ، بگذار تا کنند از این بدتر را