دور از تو ، با تو می گویم ای وطن !

                               

                                                                                                رحمان کریمی

از دیدن حال تو وطن ، خون بجوش است

عقل یقه دران ، غرق تعجب ، بخروش است

بس جان بگرفتند و بگیرند هنوز قوم تبهکار

ته مانده ی سرمایه ات اکنون بتاراج فروش است

آسوده مخوابید خلایق که طبّال زمانه به میانه  

هر لحظه بکوبد که در خشم سروش است

کوتاه شده دست خرد از دامن تدبیر، حریفا !

چون بیند که مصاف مزدک و بابک چه خموش است

برگرد جهان نیک بگردید و ببینید و بدانید

هر جا که ستم هست ، ستمدیده بجوش است

از پاسدار مترسید که می ترسد از سایه ی طغیان

چون رود خروشان بشوید ، خائف و موش است

آنگاست که در مرگ تبهکار ستم پیشه دوران  

هر مرده و زنده ز سر شوق ، بنوش است

ای هموطن غافل من ، از دل خونین غزل می گویم

اهل آن جمع نی ام که هنوز هم به کلام در پوش است

هشدار که حافظ به خرابات پناهجویی اکنون شما 

بعد شش صد سال هنوزش چو جوانی ، بهوش است

از یاد مبر ایران ! ریحانه و ستار و بسی خیل شهیدان

تا در رسد آن روز مقرر ، چه بی تاب بگوش است

                                                         7  نوامبر 2014 

زنان و دختران شجاع بپاخاسته ایران اسیر ! درود بر یکایک شمایان باد که به ندای وجدان آزرده و برانگیخته خویش و نیز فراخوان مظهر برحق مقاومتتان سالار بانوی شجاع ، مریم قهرمان ، پاسخ شایسته را تا به اکنون داده اید . این پاسخ باید به تمامی شهرهای ایران گسترش پیدا کند و ادامه یابد . وظیفه ملی و غیرتمندانه پسران و مردان میهن است که دلیرانه و با حس مسئولیت ، بدین جنبش اعتراضی بپیوندند . جنایتکاران حاکم با لشکر لشکر اوباشان مسلح شان ، در موضع شدید ضعف و وحشت اند و بناگزیر بنا به طینت پلیدشان به روال همیشه متشبث به دروغ و حاشا و صحنه سازی های مضحک شده اند . آنان گویی که هنوز با شهر کوران سر و کار دارند ، به خود اجازه می دهند تا در اوج خشم ناشی از فاجعه شما به شعور انسانی و ملی شما توهین کنند . باید چونان سیلاب خروشان جاری شوید با گام های استوار ، مشت های برافراشته و دهان های پر از فریاد که این است پاسخ بایسته به این مادون جانوران خونخوار ولایتی . نگارنده بی ملاحظه هیچ موازینی جز صداقت و اصالت طبیعی و نه مصنوعی شعر زیر را تقدیم قدوم مبارکتان می کنم :

                                 گلبانوی ایران  بخروش ! وقت قیام است

                                                                                                        رحمان کریمی

از سینه ی پر سوز وطن ، ناله برآید

چون سرخ گلی کز نفسش ، خونابه برآید

از باغ که افتاده بتاراج خزانی 

از خون جوانان گلش ، ژاله برآید

این آتش افروخته بر تارک البرز

خونین دل مام وطن است ، از قله برآید

رفتم که بخوانم همی دفتر ایام

دیدم کز هر ورقش ، خنده برآید

چون حیرت من دید یکی واژه گلگون

گفتا چه تعجب که از خنده ما ، گریه برآید

ایران شده چون کارگه مرگ و تباهی

هر روزه به صنعت ، یکی آلت قتاله برآید

پاسدار فرو مانده بکارش و بسیجی

اینک ز سر عجز ، اسیدپاشان رجاله برآید

ما کارگر خانه ی خلقیم بدین دور زمانه

محسود هزار خشت زن خصم که با ماله برآید

امید من این است که این جمع خروشان

چون خورشید فروزان از همه جا شعله برآید

گلبانوی ایران بخروش ! وقت قیام است

ورنه از دوزخ این دوزخیان صد « ریحانه » برآید

                            رحمان کریمی خطاب به :

وزارت ننگین و بدنام و تروریست پرور ضد امنیت ملی و بشری و حواشی آن

« برو این دام را بر دیگری نِه         که عنقا را بلند است آشیانه »  

« انسان بدان سبب جاودان است که پایداری می کند »

 ویلیام فالکنر نویسنده آمریکایی برنده جایزه نوبل

                                    

                                                                                         رحمان کریمی

سال 2003 یک نقطه عطف بسیار مهم تاریخی برای مقاومت سرفراز و پرافتخار ایران زمین بود . توطئه و تبانی مشترک ارتجاع فاشیستی با استعمار سوداگر سودجو براین توافق استوار شد که با یک بمباران سنگین و ویرانگر قرارگاه های ارتش آزادیبخش ، رهبر و فرمانده را به گونه یی عصبی و سراسیمه و بی تکلیف کنند که بی تأمل به واحد های ضد هوایی فرمان آتش متقابل بدهد که دادن همان و با خاک یکسان کردن تمامی رزمندگان ، همان . و اگر زنده یا زنده هایی باقی ماندند به عنوان متحد نظامی و جنگی صدام با آنان رفتار کنند . آن طرح معامله گرانه و ضد انسانی در حقیقت برای حذف فیزیکی و حیثیتی و اعتبار سیاسی مقاومت ایران بود . تدبیر هوشمندانه ، بیدار و مسلط و عنان از دست نداده فرمانده قهرمان مسعود ، نخستین ناکامی و شکست را برای مهاجمان و برنامه ریزان ، رقم زد . اینک همگان با جهانیان شاهدیم که طعم زهرآگین آن تبانی و توافق ، چنان ذائقه مردم عراق و آزادیخواهان عدالتجوی جهان را تلخ و مسموم کرد که به اعتراض و مردم در بند عراق به قیام مسلحانه ناگزیر و طرف های آن توطئه شتابزده و شرم آور را آنچنان که به حکم تاریخ قابل پیش بینی بود ، به بن بست محتوم کشاند.

در آن گیر و دار بمباران ها و معاملات و معادلات بود که شتر استعماری در فرانسه هم به خواب پنبه دانه برای لفت و لیس خود و از قافله عقب نیافتادن ، فرو برد براین گمان که کار مقاومت ایران در عراق تمام شد و چه بهتر که ما سوداگران نیز مکمل و متمم آن اتمام شویم . « اُور » بر اساس چنین محاسبه یی گویی که شهری تا بن دندان مسلح ، از زمین و هوا و آب مورد هجوم قرار گرفت . زمین و باغچه ها را کندند تا بمب ها و اورانیوم های مدفون را بیرون بکشند . آنچه نصیب شد طعم و رنگ و بوی یک مضحکه برای مهاجمان داشت . یک میخ تنها سلاح بدست آمده از آن یورش بود و بس . سالار بانوی قهرمان مریم رجوی را با عده یی از یارانش به بازداشتگاه وزارت کشور بردند . آن هجوم وسیع و بی پرنسیب و به شدت خشن و توهین آمیز به حقوق بشری ، هدف و پیامی بس فراتر داشت . برنامه نماینده ضعیف النفس استعماری در پاریس یعنی ژاک ژیراک این بود که مریم قهرمان را با تعدادی از مسئولان به فوریت تحویل رژیم دهد . چه عاملی واقعا در آن واویلای بهت آور مانع و رادع به انجام رساندن توطئه شد ؟

                                                                                       رحمان کریمی

ـ 1 ــ

روز میلاد گل سرخ است و می ترسم که باز

از جوانان وطن آید خبر از مسلخی

                 ــ 2 ــ

باد ناموسم تاراجگر فصل چه بود

که به باغ آمد و در هر قدمش شیون شد

                 ــ 3 ــ

مدتی می گذرد خاطر عشاق ملول است هنوز

مگر از باغ شما ، نغمهٌ مرغان مرده ست ؟

                   ــ 4 ــ

گرچه از آوای او دیگر کسی پرواش نیست

با گلوی خسته می خواند هنوز این مرغ حق