شعر زیر درسال ۱۳۸۲ سروده و چاپ شده است
تکرار آن به مناسبت جو عمومی سیاسی خالی از  ضرورت نیست..

                             رحمان کریمی

کبـــوتر  صـــلح !      

کبوتر صلح
از بام  دروغ   ، برنمی خیـزد
و بر بام های  رسوا ، نمی نشیند .

کبوتر صلح
نامه رسان هیچ صیـّادی نمی شود
و شاخهً گران زیتون را
ارزانی برزیگران مرگ نمی کند .

رحمان کریمی


مطالعه مقاله دوست خوب وآگاهمان دکتر سینا دشتی موجب شد که برای خواندن نوشته مورد بحثش به سراغ سایت « میهن » (؟!) علی کشتگر معلوم الحال بروم . بی هیچ مبالغه از خواندن آن تهوع متعفن سرم سنگین و به دوار افتاد از روزگار ارتجاع و استعمارزده کنونی . نه ارتجاع پدیده یی جدید است ونه استعمار اما بدینگونه که ما سی وسه سال است ، شاهد ودرگیر آنیم ؛ حقیقتاً بی سابقه است . جدا ازمجاهدین خلق واشرفیان قهرمان ، آن نوشته را که امضای « فرهاد مرادی » بالای آن داشت ؛ تحفه نطنز کم سابقه یی دیدم . طرف فقط گلاویز مسعود وسازمان مجاهدین خلق واشرفیان نشده است بلکه زیرآب هرنوع مبارزه جدی را یکجا زده است. اگروزارت بدنام اطلاعات آخوندی بخواست رسماً مجاهدین ومبارزه را نفی و رد کند ، بهترازاین نمی توانست . معاندان وبخشی از قشریون می گویند که مجاهدین ، عناصری ناراحت هستند که جا وبی جا با همه طرف می شوند وحرف منطق را با برچسب زدن پاسخ می دهند ! . اگر خوش انصاف ریگ درکفش نداشته یی هست ، برود وآن مانیفست !! سیاسی را بخواند و قضاوت کند . بطورعلن بگویم که دلم می خواست نویسنده را مزدور وزارت اطلاعات رژیم عنوان دهم اما دیدم هم پای مجاهدین درمیان است وهم این آدم ، خود حقیرترو فروریخته تر ازهر مزدوری ست . فرهاد مرادی ( اگرنام مستعارنباشد ) که به مراد دل ملا فاشیست های دینی حاکم ، سرقلم رفته است ، چنین شروع می کند که : « زمانی که مسعود رجوی درابتدای تابستان ۱۳۶۵ رفتن به خاک عراق ودوستی با دیکتاتوری چون صدام حسین را با گفتن جمله مضحک و به ظاهرانقلابی « می روم تا برافرازم آتش ها درکوهستان ها ! » توجیه کرد ، درحقیقت سه کار را هم – زمان انجام داد . اول آن – که تصویرخودش را به عنوان یک خرده بورژوای ناکام و شکست خورده ودرعین حال مستبد قاب کرد وبر دیوار تاریخ معاصرایران کوبید. دوم برای سازمانی چون مجاهدین خلق و اعضایش سرنوشتی تراژیک رقم زد و سوم آن – که شورای ملی مقاومت را ازمحتوا تهی کرد » . 

به مناسبت هفتادوپنجمین سالگرد تولد نویسنده مبارز و شاعر متعهد ، آقای رحمان کریمی تقدیم حضور ایشان می گردد.


گرامی باد عمری که به مبارزه گذشت.

زهره محسنی پور

مراسم خاکسپاری زنده یاد استاد بهرام عالیوندی ـ اطریش

غزل زیر ، درمراسم وداع و به خاکسپاری روانشاد استاد بهرام عالیوندی ؛ 
توسط سراینده خوانده شد .

                                                                           
یاران بزنید طبل که استاد هنر رفت
آن یار وفادار و آن اهل نظر رفت
همواره مرا بود به او الفت دیرین
آن دیرینه دریغا ، به تصمیم قـَدَر رفت
میلش به هنر بود و به آزادی ایران
ناهید هنر،باز نهاد و بی موقع سفررفت
انگشت ندامت بگز ای مرگ گرانبار
کز سرداران هنر ، سردار دگر رفت 

نبرد بی امان استاد با عفریت مرگ ، سرانجام بپایان رسید و رفت . اما او یاد خود وگنجینه گرانبهای هنری اش را برای ما و نسل های آینده به جای گذارده است . وقتی بانوی بزرگوار هنرمندش ، ناهید خانم ، تلفنی گفت که استاد دگرباره به بیمارستان برده شد ، به گریه افتادم و تلفن را قطع کردم . دل می گفت او دیگر به خانه باز نخواهد گشت . دردا و دریغا که حرف و حس دل ، درست آمد . قبلاً هم طی مقاله یی حول این گرانقدر استاد هنرمند مقاومت ایران ، سخن گفته ام که با او از سال های حکومت زنده یاد دکتر مصدق ؛ افتخار دوستی وهمگامی داشته ام . تا حال مساعد شود برای نوشتاری دیگر ضمن تقدیم تسلیت و تسلای خود و فرشته به ناهید همت آبادی بانوی هنر اُپرای ایران و دو فرزند قهرمانش شهرام دراشرف و بهنام درلیبرتی و نیز یکایک اعضای مقاومت سرفراز ایران، به جا می دانم که شعری را که درسال ۲۰۰۵ تقدیم آن شاد روان کرده ام درزیر بیاورم.

تقدیم به : هنرمند نامدار قدیمی و پیشکسوت هنرمدرن نقاشی «استاد بهرام عالیوندی»

    

 در پیــرســالـی  هــم  مـی تــوان

  رحمان کریمی                                                                                   

در پیرسالی هم می توان
ردایی  از آفتاب  بردوش کشید
و
بدیدار جهان رفت  :
فسردگان را با صفای دل گرمایی بخشید
دل شکستگان را با کلامی  از مهر ، تسلایی داد .

رحمان کریمی


درشب حوصله ، تا حادثه بیدار بمان
تا خروسخوان سحر، در تب دیدار بمان 

آشنایان همه رفتند و نمانده ست کسی
تو مبادا بروی ، با من بیمار بمان 

گرتوانم که سر از فاجعه برگیرم زود
در کنارم ، تو مرا، شاهد گفتار بمان 

نه حلقه مفقوده داروین از توطئه باز می ایستد و نه اشرفیان قهرمان از مقاومت

رحمان کریمی

دوست عزیزی تلفن زد که چه دنیایی شده است ! . پرسیدم : باز چه شده ؟ گفت رژیم درپیسی وضع خود ، دوباره برای یک توطئه دیگر، دارد داستان مجعول وکهنه شده « کرد کشی » مجاهدین خلق را تازه می کند . گفتمش که این تازگی ندارد . جان حلقه مفقوده داروین که همانا آخوندهای حاکم باشند به بود ونبود مجاهدین خلق ایران بستگی دارد واین نکته را خودشان بهتراز هرکس ازهمان آغاز حکومت دریافته اند. خمینی آرزوی نابودی مجاهدین را به گور برد و طبیعی ست که سلفش هم بی تاب همین نامرادی باشد . سی ویک سال پیش ، سرسلسله اجامر واوباش آدمکش یعنی خمینی دجال به سه دلیل به قتل عام ونابودی مجاهدین خلق که تازه به تجدید سازمانی خود پرداخته بودند ، کمربربست :

الف ــ اختلاف عمیق وپرنشدنی ایدئولوژیکی مبتنی بر نوع نگرش اسلامی .

ب ــ پایگاه عظیم توده یی مجاهدین خلق به ویژه درمیان نسل جوان .

پ ــ فهم ودرک ارتجاعی اما سخت شیطانی خمینی از جوهره و پتانسیل نیرومند مسعود برای رهبری وبسیج و سازماندهی ونیز غیرقابل خرید بودن اوبا هر منصب ومقامی.

شعر زیر به مناسبت سالروز فروغ اشرف و بزرگداشت یاد اشرفی قهرمان ، بردیا امیرمستوفی ؛ در مراسمی که در کلن برگزارشد ، توسط سراینده قرائت گردید .

پریزادان ، پریزادان ، پریزاد ! *

رحمان کریمی

پریزادان ، پریزادان ، پریزاد !

شب تاریک و ابراندوده دل ها

چه برخاک نبرد افتاده یل ها

نمی بارد که بارانی شوم تـُند

به دشت سینه و این ساعت کُند

بشویم هر غبار از چهرهٌ دوست

کنم یک چهره ، جانا ، هرکه با اوست .

با عشق واحترام ، تقدیم به اشرفیان قهرمان از اشرف تا لیبرتی و هرجای جهان که باشند .

خطـابـه یی بـرای فـردایان

رحمان کریمی

از کُنج ویرانه های باد قطبی

به ایوان خونین افق برآمدم

جهانی درخواب و جهانی بیدار

جهانی گرسنه و جهانی بیمار بلع وهضم .

قامت بلند جنگل ها ،

خو گرفته با زخم تیشه ها وارّه ها

دریاها ، مسموم از تـُفاله های سرمایه

اجساد مرغ وماهی و نهنگ را

به ساحل « آی آدم ها » * می آورند .

مقاومت ایران و بلند گو های استعماری

رحمان کریمی

موحدان برای اثبات وجود خدا یک عبارت موجز معروف دارند : « خدا را به چه می شناسی ؟ به دلیل عقل » . ما هم به دلیل تجربی – تاریخی چندین نسل ، ماهیت وارزشمندی هر

شخص و جنبشی را درنحوه برخورد بلندگوهای استعماری خاصه بنگاه صدا وسیمای استعمارپیر « بی بی سی » فهم می کنیم . مردم ایران تا بدانجا براین نشانه ومدلل واقفند که ماندن یا رفتن دیکتاتورها راهم با این متراژ برای خودشان ارزیابی می کنند . جاوید مرد تاریخ معاصرایران دکترمحمد مصدق هدف شماره یک بی بی سی بود دردشمنی و عناد ورزیدن و تبلیغات زهرآگین علیه او کردن . به هرحال زنده یاد مصدق به حکومت رسیده بود و رییس دولت بود . مردی که داشت نفت ایران را ملی می کردو خلع ید از استعمار انگلیس . اما مجاهدین خلق ایران فقط یک سازمان وتشکیلات اپوزیسیونی بیش نیستند . سابقه ندارد که بلندگوهای استعماری یک جنبشی را که هنوز به قدرت نرسیده تا بدین پایه مورد خصومت ، لوث وخراب کردن وپرونده سازی های استعماری خود قراردهد ، آنهم سازمانی که دشمن اصلی اش یعنی رژیم فاشیستی ملا- پاسدار حاکم دریک تناقض آشکار دربیان وعمل ، آن را « گروهک » می خواند . نه رژیم می تواند پاسخ قانع کننده دهد ونه حامیان و بلندگوهای استعماری که اگر گروهک است که اینهمه به صرف وقت وانرژی و توطئه نباید نیاز داشته باشد . چه پول های هنگفت به ویژه درغرب صرف مقابله با سازمان مجاهدین خلق ایران می شود که درخور محاسبه نیست . مردم تحت ستم وسرکوب ایران خاصه نسل جوان که اکثریت جمعیت را شامل می شوند ، اگر چند صباحی گول یک یا دو بلندگوی نواستعماری بخورند و بعد به آگاهی وحقیقت امر برسند ، فریب بی بی سی را هرگز نخواهند خورد چرا که همگان ، سیاست استعمار پیر انگلیس را از بَرهستند . مردم ایران به وضوح می بینند که انگار بنگاه بی بی سی شعبه یی از بنگاه های تبلیغاتی رژیم است ، مستقر درپایتخت « دولت فخیمه » یعنی لندن . آخر آدم خرفت هم که کرده باشد اگر ریگی درکفش نداشته باشد از خودش می پرسد که یعنی چه ؟ رادیو وتلویزیون یک کشور اروپایی درقبال یک جنبش توانمند ضد رژیم ، تا این اندازه وقت و مایه بگذارد . حاج بی بی اخیراً اضافه بر تمامی مسمومات مشعشعش ، گزارش داده که وزارت دارایی آمریکا برای چند شخصیت حامی اشرفیان قهرمان و مقاومت سرفراز ایران ، احضاریه فرستاده است . یعنی آقایان از مجاهدین خلق پول می گیرند ومی آیند به حمایت ، سخنرانی می کنند !! ما دراین نوشتار می خواهیم همین را کالبد شکافی کنیم :

حرف هایی به انگیزه آخرین طرح استاد بهرام عالیوندی

رحمان کریمی

فرشته که از کنفرانس جهانی روز زن از پاریس برگشت ، پرسیدم : ناهید خانم را هم دیدی* ؟ گفت : نیامده بود . ریه های استاد عفونی شده ، دربیمارستان زیر سرم ومراقبت پزشکی ؛ بستری ست . دلم فروریخت . چیزی درآن سحرگاه خاموش درمن شکست . چنان سنگین و پر شتاب و مضطرب شکست که فقط یک پاره آن کافی بود تا دگرباره مرا به گذشته های دور، به شصت سال پیش ؛ پرتاب کند . گفتم پرتاب اما پرتابی شبیه درغلطیدن روی جاده یی ناهموار و پراز شیب و فراز . جسم با آنکه زنده است و زندگی بخش اما بالاخره یک مجموعه متشکل فیزیکو- شیمیایی ست و پیوسته در معرض سایش وفرسایش . جسم یک قالب حیاتی ست که موجودی بنام آدم درآن جا گرفته است اما آدمیت این موجود درارتباط با موجودات دیگر واز جمله و به ویژه با جامعه نوع خود چه درحوزه اقلیمی ، چه جهانی وتاریخی می باشد . بدین دلیل است که هفتصد سال پیش ، سعدی می فرماید : « تن آدمی شریف است به جان آدمیت / نه همین لباس زیباست نشان آدمیت » از تفسیراین بیت می گذریم که خود گویا تر از هر تفسیراست . نهایت آنچه قابل تأمل وتعمق است ، بار معنوی چند بُعدی « جان » است که مظهر تمامی نُمودهای اخلاقی ، فرهنگی ، سنتی وتاریخی ونیز نوع اندیشگی عنصری اجتماعی ولی سخت پیچیده ولایه لایه بنام آدمی یا انسان . دربرخورد با این جان است که قشریون وبی ریشه گان دریک پروسه کوتاه یا دراز مدت تغییر شکل وجبهه می دهند وبه یک اپورتونیسم حاصل ازفطرت و زدگی از شرایط حاد موجود به نیهیلیسم اجتماعی وسیاسی می رسند ودراین تقابل است که جان های ریشه دار ریشه گستر درمعرض ویرانگرترین توفان ها و سیلاب ها می مانند ومی پایند . سال هاست که جسم با جان استاد عالیوندی وهمسروفادار هنرمند اوناهید ، همراهی و همخوانی نمی کند اما اینان به حکم همان جوهرهٌ جوشان درونی که مبتنی بر آرمان ملی وبشری ست ، شجاع واز خود گذشته درکنار مقاومت سرفراز ایران ایستاده اند وخم به ابرو نمی آورند .

وقتی کفگیر ته دیگ سوخته و ماندهٌ سی و پنج سال پیش را بالا می آورد

رحمان کریمی

هیچ رژیم دیکتاتوری درخرید یا بکارگیری مستقیم یا غیرمستقیم افراد به ویژه درخارج از کشور، به گرد نظام ملا طوایفی حاکم برایران نرسیده و نخواهد رسید زیرا آن جماعت اوباش فاشیست دراین زمینه رکورد غیرقابل رقابتی به جای گذاشته اند . تاراج و چپاول و حیف و میل ها و بخشش های سخاوتمندانه برون مرزی همه و همه از کیسه یک ملت دربند و سرکوب شده است . اگراز درآمد حاصل از فروش نفت ومعادن و.... چیزی دست ملت نمی گیرد اما حاضر به خدمتان بی نصیب نمی مانند . بدین لحاظ است که ملایان می توانند بخصوص از میان بخش ها وعناصر منفعل وسرخورده از آرمان های پیشین خود ، بهره وری کنند . این کار یا بی واسطه به انجام می رسد یا توسط واسطه های دست اول ودوم . سوژه ها بنابر جو سیاسی حاکم باید روی دو موضوع عمده متمرکز شده وبدان ها دامنه و گسترش دهند : الف ــ ضدیت و مقابله با سازمان مجاهدین خلق ایران با قلم وبیان و نسبت دادن اتهامات واهی و جعلیات و تحریف حقایق برای بدبین کردن افکارعمومی ونیز همیاری وهمپایی با سازمان ها و محافل دولتی کشورهای غربی باز هم علیه مجاهدین خلق.

رحمان کریمی

اگر از دیدگاه روانشناختی فردی واجتماعی نگاه کنیم – هرچند ازجهت سرنوشت ومصالح ملی مایه تأسف است – اما جای تعجب ندارد که هرچه جبهه مقاومت درسطح جهان وحوزه ملی ، محکم تر وگسترده تر ومصمم تر و قاطع تر می شود ، همراه با رژیم اوباش فاشیستی ملا- پاسدار هنوز حاکم برایران ؛ جیره خواران ولابی های درحقیقت نه وطنی بل « وتنی » و معاندان واضداد مقاومت نیز کله کنند و بهم بریزند وچون موشی که بوی پنیری شنیده باشد از سوراخ هایشان بیرون بیایند وبرسر مجاهدین خلق ایران ، جیغ و واجیغ کنند . پدیده شوم و مرگباری چون خمینی دجال ، همچون چوب بلند درخت حنظل دوزخ بود که تا اعماق نشست و هرچه لای ولجن بود ، بالا آورد ودر ساحت سیاسی اجتماعی ایران ساری وجاری کرد. آفت مهلک وخانمانسوز خمینی وخمنیسم ، مشت توخالی بسی مدعیان را که دررژیم شاهی شیر می آمدند کاملاً باز ورسوا کرد . شیرو پلنگ های متظاهر به انقلابی قلابی و پرشده از پوشال را به افتخار موشی وروبهی رساند . برای معاصران و تاریخ سیاسی ایران جدا از مرارت ها و تلفات پرشمار ، این یک درس و امتیاز آموزنده یی بود .

دوشنبه، ۱۷ بهمن ۱۳۹۰ / ۰۶ فوریه ۲۰۱۲

مناسب فراخوان اعتراض و قیام در بهمن و اسفند

بپا خیزید بپا خیزید ، بساط ظلم بهم ریزید

بـرای آزادی وطـن
شما خسته از جان و تن
رها از رنج و اندوه و غم
دهید دستان خود را بهمبپاخیزید ، بپاخیزیدبساط ظلم بهم ریزید . *
جوانان ایران ! ستم تا به کی ؟
همه فصل میهن شده ماه دی
زمانی برآمد ، نیامد بهار
کنون خیز و بذر رهایی بکاربپاخیزید ، بپاخیزید
بساط ظلم بهم ریزید . *

ایـران مـن ای ایـران ، یـاران مـن ای یـاران !

رحمان کریمی

ایران من ای ایران

یاران من ای یاران

دشمن به شکار آمد

بیهوده بکار آمــد

ما جنگل شیرانیم

از خیل دلیرانیم

ما را نتوان کوبید

ما را نتوان روبید

اگر که « آزادی » خواهی عین عاشقی باشد با هجران کشیدن های دردمند و سرفرازی ها

رحمان کریمی

چرا بیش از هزارسال

« آتش به جان شمع فتاد کاین بنا نهاد »

آتش به جان بیدادگران فتد که برباد می دهند

هرچه خرمن و حاصل را .

چرا آتش به جان شمع فتد

آنگاه که هنوز می سوزد به شوق و انتظار

آتشکدهٌ دل های مشتاقان و عاشقان راه آزادی .

از دل خونین افق بهتر ، کاغذین گل های سرخ مجلسی ست !

رحمان کریمی

آماس سرخفام افق در عصرهای پاییزی

می برد مرا به عبادتگاه زخم آگین

جان های خسته از ستم ،

آنگاه که نباشدش به ایام انصاف و حرمتی .

چگونه می توانم خاموش بمانم

از فریاد ، از عصیان ، از بیداد ؟

مرامنامهٌ این پیر ، همچنان

آزادگی و وارستگی و حقگویی ست

گیرم که برنتابد و برنگیرد حتا قبیله دوست .

به تازگی ایمیلی دریافت کردم با این عنوان « استاد معظم پیرخرفت فاسد رحمان کریمی »

سراسر توهین و نسبت های دروغ . صاحبنظران خبره مطمئنم کردند که مستقیماً از وزارت

بدنام اطلاعات رژیم اوباش فاشیستی حاکم برایران است . شعرزیر پاسخی ست بدان لجن

پراکنی .

هنــگا م کـــه ......

رحمان کریمی

هنگام که کاروان بخشنده ستارگان میهنم

از خارا کوهستان ها و خشکزاران توانسوز زمانه می گذشتند

و به صبوری ، روشنای خود را درظلمت شب می پراکندند

ما با واژگان آتشین خود ،

چاووشخوان آن کاروان در راه بودیم

هنگام که خورشید مقاومت خلق در زنجیرمان

بوسه می زد بر بوسه گاه اشرفیان قهرمان عصر سخت

( به تجدیدِ عهدی تاریخی از شرف و اقتدار عشق )

ما جان می گرفتیم از آن جانان در جوش و خروش بی مثال وقت .

هنگام که می رفتند به صد دشنام و تهمت دروغ

تا خاموش کنند مشعل ها را در آتشکده های بیداردلان

سرما نمی گرفت قلب این پیر را چرا که می دانست

در نا هموار پهنهٌ مسلط ظلمت

چه شعله ها که به سرکشی و افروختگی درکارند .

هنگام که بودند رهروانی که به پرسش نشسته بودند سرانجام کاررا

دانش قاصر این پیر دریافته بود که اینک ،

آغاز فصل دیگری ست درعرصه نبرد

چرا که قانون طبیعت برنمی تابد سکون و سکوت را به هرتقدیر .

هنگام که هنگامه یی بود شگفت انگیز و تماشایی و پراز هزار سخن ،

دراطلس جهان از عصیان عاصیان روزگار دسیسه و دروغ

ما شاهدان خشمگین دلشکسته یی بودیم

برسرنوشت ایرانشهر قهرمانانمان

در تختگاه جیره خواران نورسیده برمسند ستم

در « بابـِل » جدید .

هنگام که مرگ می رفت

تا با اوباشان جنجالی و اشرار مسلح همراه

سایه افکند بر خورشید شهر قهرمانان اشرفی

جهان درخروش و اعتراض بود به هر جغرافیای انسانی زمین

که جهاندارانش همچنان گیچ و گول و خاموش در سودای سود و سرمایهٌ فزون .

هنگام که اوباشان بدنام « وزارتی »

برگرفته بودند ما را به هر تهمت و نسبت دروغ

پنهانش نکردیم آن سرریز فرهنگ چاروداران بی سروپای آدمکش را

چرا که ما ماشکی نبودیم که از خود درشک بوده باشیم .

بنازم آن دینمداران مزلف مرام اوباشی را

بنازم و ببالم که چون دهان به هرزه بگشایند ،

خود بهترین معرف خویشتنند .

هنگام که منجمان ولایت پناه

به رصد نشسته بودند قیرگون آسمان شب را

تا مگر بجویند تردامن ستاره یی ، اما نه چونان بهرام جنگجوی

ما با ستارگان خورشید نشان اشرفی

که تو درتوی تاریکخانه های خاموش منتظر را

با آذرخش فریادهایشان در اوج ، بیدار و هشیار می کردند ؛

می رفتیم و از تیرباران هجوم ها و تهمت ها هراسمان نبود هرگز.

اگر که عمر به ناگزیر

بر طرهٌ بام نشسته است به بستن این دفتر

پس ما را چه باک از مرگ و دشنام ناکسان .

7 دسامبر 2011